Άρθρα

Η Αριστερά στο παράδειγμα του Φώτη Κουβέλη

Η  «μνήμη του μέλλοντος», η χρησιμοποίηση δηλαδή μνημονικών εγγραφών του ατόμου για τον προγραμματισμό μελλοντικών ενεργειών,  είναι πλέον βασική έννοια της νευροψυχολογίας. Σε συλλογικό επίπεδο αντιστοίχως η μελέτη της  Ιστορίας είναι ίσως το χρησιμότερο εργαλείο για την κατανόηση του παρόντος και πρόβλεψη του μέλλοντος.

Η πορεία κατά τα τελευταία έτη του κ. Κουβέλη είναι λοιπόν εξαιρετικά χρήσιμη στην συνειδητοποίηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του πολιτικού του χώρου , της Αριστεράς, και ασφαλούς εκτιμήσεως  του τι μέλλει γενέσθαι.

Ο κ. Κουβέλης εγκατέλειψε τον τότε Συνασπισμό, προφανώς και για λόγους εσωτερικού κλίματος αλλά και πιθανότατα διότι διείδε, ότι η εμφάνιση ενός μετριοπαθούς αριστερού σχήματος θα μπορούσε, να εκμεταλλευθεί το κλίμα της εποχής και να διεμβολίσει το αστικό κεντροαριστερό ακροατήριο προσεγγίζοντας την πραγματική εξουσία. Το κατάφερε.

Η συμμετοχή του στην Κυβέρνηση Σαμαρά – μη ξεχνάμε, την πρώτη πραγματικά στην ιστορία της χώρας Κυβέρνηση Συνεργασίας με συμμετοχή της Αριστεράς – ήταν κατ´ αρχάς ειλικρινής. Πολλά στελέχη του υπηρέτησαν με συνέπεια σε κορυφαίες θέσεις. Άλλωστε κανέναν δεν άκουσα ποτέ ,να αποκηρύσσει το κυβερνητικό του παρελθόν.

Η αποχώρησή του μετά την ΕΡΤ ήταν  η αρχή μιας προδιαγεγραμμένης πορείας. Προφανώς αντελήφθη, ότι ο αστικός εκσυγχρονισμός δημιουργούσε συνθήκες συσπειρώσεως των αριστερών ακροατηρίων, των οπαδών της Αριστεράς του βουνού , ευνοούσε την δημιουργία μιας νέας ΕΔΑ. Και εάν τούτο είναι απλώς πιθανό, η απόφασή του, να αρνηθεί το ανώτατο αξίωμα της χώρας προκειμένου να έρθει στην εξουσία η πραγματική Αριστερά, είναι απολύτως αποδεικτική του τρόπου σκέψεως των ανθρώπων αυτού του χώρου.

Τι μπορεί, να οδηγήσει έναν πολιτικό στην απάρνηση του – συμβολικού μεν, ανυπερβλήτου δε- πολιτειακού αξιώματος; τι μπορεί, να είναι σημαντικότερο, ουσιαστικότερο;

Η απάντηση, δυσνόητη για τον αστικό νου, κρύβεται στη ιεράρχηση των προτεραιοτήτων ενός αριστερού, πρώτη θέση στην οποία κατέχει η κατάκτηση της εξουσίας. Ο αριστερός πιστεύει, ότι η κατάληψη του κράτους, έστω και άπαξ, δημιουργεί προϋποθέσεις αν όχι αέναης παραμονής, τουλάχιστον  δημιουργίας ερεισμάτων και στους μηχανισμούς ελέγχου και καταστολής αλλά και στην κοινωνία, που θα επιτρέπουν διατήρηση και επάνοδο. Τούτο ήταν άλλωστε πάντα η πεμπτουσία του λενινισμού.

Ο κ. Κουβέλης έβλεπε, ότι ο Τσίπρας ερχόταν . Ήξερε, ότι θα έμενε . Ότι θα δημιουργούσε ερείσματα βαθειά . Θεώρησε καθήκον του, να τον βοηθήσει,  ασχέτως των προηγηθέντων.

Η τελική επικράτηση της Αριστεράς προηγείται των πάντων για τους ανθρώπους της. Έννοιες, που σμιλεύθηκαν από τον Διαφωτισμό και τον Χριστιανισμό και δημιούργησαν κώδικες συμπεριφοράς, επί των οποίων οικοδομήθηκε η αστική δημοκρατική κοινωνία, δεν ισχύουν εν προκειμένω.

Μόνον η πλήρης συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος επιτρέπει την κατανόηση των σημερινών τεκταινομένων στην χώρα μας και την ασφαλή πρόβλεψη των μελλουμένων. Μόνον έτσι αντιλαμβάνεται κανείς, γιατί ο κ. Τσίπρας λέει και ξελέει με απίστευτη ευκολία, γιατί αυτοδιαψεύδεται μειδιών, γιατί αλλάζει θέσεις στην μικρότερη δυνατή μονάδα χρόνου, γιατί είναι διατεθειμένος να υποσχεθεί , να υποστεί, να κάνει τα πάντα προκειμένου  να διατηρηθεί στην εξουσία. Γιατί δεν τον νοιάζουν κόφτες και προνομοθετήσεις επί υποθέσεων ( παγκόσμιος η πρωτοτυπία).

Γιατί εν κατακλείδι θα προσπαθήσει , να κάνει εκλογές ει δυνατόν και μία εβδομάδα μετά την ολοκλήρωση της τετραετίας.

ΥΓ. Η πίεση της κα Μέρκελ στον κ. Ντράγκι για είσοδο της χώρας μας στο QE ελπίζω, να  διέλυσε και στους πλέον δύσπιστους την οιαδήποτε ακόμη αμφιβολία και εάν έτρεφαν , ότι έξω στήνεται σκηνικό, που θα επιτρέψει στην Κυβέρνηση ελεγχομένη μικρή έκδοση τριετούς ομολόγου  αρχάς του 2018 και  την επέκεινα χρηματοδότησή της κατ´ ουσίαν μέσω της πιστοληπτικής γραμμής ενός ανηλεούς τέταρτου μνημονίου, που θα παρουσιάσει ως επιτυχία ο κ. Τσίπρας στις εκλογές του 2019. Είπαμε, εκτός και εάν τα υποζύγια κλατάρουν …