Άρθρα

Δεν είναι όλοι ίδιοι-2014 και τώρα

Έδειχναν προχθές στις τηλεοράσεις, σε μία από τις επισκέψεις του κ Τσίπρα, έναν συνταξιούχο, να τον υποδέχεται με την ιαχή «οι άλλοι, μου κόψανε της συντάξεις 10 φορές, εσύ μόνο 5%». Λίγο παρά κεί ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νάσος Αθανασίου εδήλωνε, ότι θα ψηφίσει το 4ο μνημόνιο «με τα δύο χέρια, για να σώσει την πατρίδα». Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός από βήματος Βουλής διακήρυττε «δεν δικαιούνται να ομιλούν αυτοί, που χρεωκόπησαν την χώρα».

Στην κεντρική ιδέα αυτών των εκφορών του λόγου κρύβεται η όλη παραμυθία της κυβερνητικής προσέγγισης στην πραγματικότητα, όπως και τα βασικά συνθήματα της προεκλογικής της εκστρατείας, που θα γίνει- ωϊμέ!- όσο το δυνατόν κοντύτερα στο τέλος της τετραετίας .

[Εκεί βέβαια θα υπάρξει και ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο για τα αριστερά ακροατήρια, όπως απεκάλυψε η απολογητική της θετικής της ψήφου επιστολή της «αριστερής φράξιας» του ΣΥΡΙΖΑ, των λεγομένων «53». Το ενδιαφέρον εν προκειμένω ευρίσκεται στην αποκάλυψη των μύχιων σκέψεων της Αριστεράς για την ανατροπή των βασικών τρόπων λειτουργίας του αστικού τρόπου ζωής, αλλά αυτό είναι «άλλου παπά Ευαγγέλιο».]

Δεν δικαιούνται λοιπόν, να ομιλούν, αυτοί, που χρεοκόπησαν την χώρα. Ορθότατον! Ποιοί είναι όμως αυτοί; Αυτά, που γίνονται τώρα, ήταν αναπόφευκτα; Δεν θα μπορούσε η χώρα, να σωθεί διαφορετικά; Αυτά, που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι τα ίδια, με αυτά, που έκαναν οι προηγούμενοι;

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο, ότι ο Πρωθυπουργός και ο περί αυτόν στενός κύκλος συνεργατών προέρχονται από την κομμουνιστική Αριστερά και ως εκ τούτου δεν είχαν πράγματι ουδέποτε καμμία φυσική ανάμειξη στην διακυβέρνηση της χώρας. Από την άλλη πλευρά υπάρχει άραγε κανείς , χωρίς βαρεία διαταραχή της μνήμης, που δεν αναγνωρίζει την απόλυτο ομοιότητα της πρώϊμης ανδρεϊκής περιόδου με την σημερινή; Υπάρχουν οιεσδήποτε ουσιώδεις διαφορές μεταξύ των βασικών πυλώνων πολιτικής του πρώϊμου ΠΑΣΟΚ και του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ; διαφέρει σε τίποτε η απόλυτος υποστήριξη ενός υπερτροφικού αντιπαραγωγικού κράτους, η απόλυτος απροθυμία περιστολής των δημοσίων δαπανών, η δαιμονοποίηση του ανταγωνισμού, η υποστήριξή της επιχειρηματικότητας μόνον για τους ημετέρους;

Η πολιτική, που δημιούργησε το χρέος, είναι η πολιτική που ακολουθείται σήμερα. Είναι η πολιτική της Αριστεράς. Και μάλιστα από τους ιδίους ανθρώπους. Θα πρέπει , να είναι κανείς τυφλός, για να μην αναγνωρίζει στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, πέραν της στενής ηγετικής ομάδος, το όλον παλαιόν ΠΑΣΟΚ.

Και η Δεξιά τι έκανε;

Είναι πλέον αποδεδειγμένο, ότι στην περίοδο Καραμανλή υπήρξε μόνον αναχρηματοδότηση του υπάρχοντος χρέους. Οταν ενέσκηψε η κρίση και απετήθησαν δημοσιονομικές θυσίες, ο Καραμανλής το έθεσε και εζήτησε την έγκριση του λαού. Το μόνον λοιπόν, για το οποίο ενδεχομένως θα τον ελέγξει η Ιστορία, είναι για υπερβάλλουσα δημοκρατική ευαισθησία…

Ο Σαμαράς παρέλαβε μία χρεοκοπημένη χώρα και εντός 2,5 (!) ετών έκανε τα εξής: στην αρχή μείωσε μισθούς, συντάξεις και αύξησε τους φόρους.´Έτσι κράτησε την χώρα στο Ευρώ.

Μετά μείωσε τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, τις δημόσιες δαπάνες, τα διοικητικά βάρη στο επιχειρείν και άρχισε να μειώνει τους φόρους. Ψήφισε τον ριζικό εξευρωπαϊσμό της τεχνικής εκπαίδευσης και την διασύνδεσή της με την αγορά. Ψήφισε την πρώτη προσπάθεια αντιμετώπισης του παραδοσιακού παραληρήματος της δασικής και αρχαιολογικής υπηρεσίας. Ψήφισε τον πρώτο ριζικό εξευρωπαϊσμό της Πρόνοιας με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Ψήφισε το άνοιγμα της αγοράς ενεργείας για τους επενδυτές. Προετοίμασε την υιοθέτηση του γερμανικού συστήματος παροχής υπηρεσιών υγείας. Με τον τροποποιημένο νόμο Λοβέρδου- Κουτρουμάνη εξασφάλισε την προσαρμογή του ασφαλιστικού συστήματος στις ευρωπαϊκες δημοσιονομικές απαιτήσεις χωρίς περαιτέρω καταστροφές. Έβγαλε την χώρα στις αγορές, θα έκλεινε την μνημονιακή περίοδο της χώρας την άνοιξη του 2015. Όλοι προέβλεπαν ανάπτυξη κοντά στο 3% για έτη πολλά.

Το τι έκανε ο κ. Τσίπρας μετά είναι γνωστό.

Άγνωστο είναι το πότε η χώρα θα ξαναέρθει εκεί, που ήταν το 2014. Εντελώς απρόβλεπτο είναι το πόσα χρόνια θα χρειασθούν, για να ξανακτίσει η Δεξιά τα ερείπια, που κατά παράδοσιν αφήνει πίσω της η Αριστερά.